این موشک ضد کشتی از اواخر دهه 1970 میلادی تا به امروز به عنوان موشک ضد کشتی اصلی نیروی دریایی آمریکا مورد استفاده قرار می گیرد.

هارپون دارای گونه های متفاوتی است و می توان آن را از شناورهای سطحی، زیردریایی، انواع هواپیماهای رزمی و گشت دریایی و همچنین پرتاب گرهای سلاحی پرتاب کرد.

موشک هارپون در مدلهای اولیه دارای بردی در حدود 90 کیلومتر بود و در طول سالهای بعد برد آن در مدلهای گوماگون افزایش پیدا کرد. امروزه برد این موشک در حدود 280 کیلومتر است. این موشک در مدلهای زمین و زیردریایی پرتاب از یک شتاب دهنده اولیه سوخت جامد استفاده می کند و در مرحله بعد از یک موتور توربوجت مدل "Teledyne " بهره می برد که سرعتی در حدود 0.9 ماخ را برای این موشک به ارمغان می آورد.

هارپون به طور معمول از یک سر جنگی نفوذ گر و شدیدالانفجار به وزن تقریبی 220 کیلوگرم بهره می برد. در بحث هدایت موشک هارپون از یک رادار ارتفاع سنج و هیچنین سامانه هدف یابی فعال راداری بهره می برد.

در مدل‌های جدیدتر این موشک مثل گونه " بلوک 2 " قابلیت حمله به اهداف زمینی با استفاده از سامانه مکان یاب جهانی " GPS " نیز به این موشک افزوده شده است.

در این گونه کاربر می تواند بنا به انتخاب خود با اهداف دریایی و یا هدفهایی بر روی خشکی درگیر شود. از جمله کاربران این موشک می توان به : ژاپن، اسپانیا، شیلی، مصر، عربستان سعودی، جمهوری اسلامی ایران، دانمارک، بلژیک، امارات متحده عربی، سنگاپور و پاکستان اشاره کرد.